زمینه و هدف: ترانسفورماسیون هموراژیک بدون علامت ناحیه انفارکتوس به عنوان یکی از عوارض استروک ایسکمیک شناخته می شود. این پدیده ممکن است با درجات مختلف در تمام موارد انفارکتوس رخ دهد. این مطالعه با هدف ارزیابی و بررسی فراوانی بروز ترانسفورماسیون هموراژیک بدون علامت در بیماران استروک ایسکمیک حاد بستری شده در بیمارستان انجام شد. روش بررسی: مطالعه به صورت مقطعی و آینده نگر از فروردین 1393 تا فرودین ماه 1394 در بیماران بستری در بخش نورلوژی بیمارستان سینا شهر تهران، با تشخیص استروک ایسکمیک (شامل ترومبوتیک و آمبولیک) انجام گردید. 10 روز پس از شروع علایم، بیماران تحت ارزیابی مجدد از نظر عدم ایجاد علایم نورولوژیک جدید قرار گرفته و در صورت عدم ابتلا، سی تی اسکن بدون کنتراست مغزی از جهت بررسی هموراژیک شدن ناحیه انفارکتوس برای آن ها انجام شد. در صورتی که یافته هموراژیک در ناحیه ای غیر از ناحیه پیشین رخ داده بود، عدم ترانسفورماسیون هموراژیک در نظر گرفته شده و بیمار وارد مطالعه نگردید. یافته ها: تعداد 387 نفر دارای شرایط ورود به مطالعه بودند. از این تعداد 249 نفر به علت عدم مراجعه مجدد، ترومبوز وریدهای مغزی، ایسکمی لاکونار، دریافت آنتی کوآگولان (هپارین، وارفارین)، ترانسفورماسیون هموراژیک علامت دار و فوت بیمار از مطالعه خارج شدند. در نهایت 138 بیمار (35/6%) شامل 86 مرد (62/3%) مرد و 52 زن (37/7%) با میانگین سنی 9/37± 66/61 سال (101-50 سال) در مطالعه باقی ماندند. 27 مورد از بیماران (19/6%) دارای ترانسفورماسیون هموراژیک بدون علامت بودند. نتیجه گیری: در بیماران ایسکمیک استروک حاد، سابقه Coronary artery bypass graft (CABG) به طور معناداری باعث افزایش احتمال بروز ترانسفورماسیون هموراژیک بدون علامت می گردد درحالی که سابقه Cerebrovascular accident (CVA) با کاهش احتمال بروز ترانسفورماسیون هموراژیک بدون علامت همراه می باشد.

هدف: بیماری های عروقی- مغزی (سربروواسکولر) غالبا منجر به استروک می شوند. استروک عبارت است از انسداد یا پارگی ناگهانی در شرایین یا وریدهای مغزی که باعث صدمه موضعی در مغز و بروز نقایص عصبی می شود. مهم ترین وجه مشخصه و عامل افتراق در استروک کودکان و بالغین، عوامل ایجاد کننده و عوامل خطر آن می باشد. این عوامل در کودکان متعدد است و شناسایی و درمان آنها می تواند از حملات بعدی استروک جلوگیری نماید. مطالعه حاضر به بررسی علل استروک در کودکان می پردازد.روش مطالعه: در این مطالعه توصیفی آینده نگر، کلیه بیماران با سن بیش از یک ماه که از مهر 1382 لغایت مهر 1384 با علامت همی پارزی حاد به بیمارستان کودکان مفید مراجعه کرده و در معاینات و تصویربرداری مغز تشخیص بیماری عروقی- مغزی (استروک یا سکته مغزی) مطرح شده بود، وارد مطالعه شده و از نظر اپیدمیولوژی، اتیولوژی، علایم بالینی و یافته های تصویربرداری مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: چهل بیمار که در فاصله سنی 3 ماه تا 14 سال قرار گرفته بودند در مطالعه شرکت داشتند. شصت درصد بیماران مذکر بودند. بیشترین وقوع بیماری در گروه سنی 2 تا 5 سال و در فصول پاییز و زمستان مشاهده شد. علایم تظاهر کننده به ترتیب شیوع عبارت بودند از: همی پارزی حاد 85%، تشنج 40%، کاهش سطح هوشیاری 15%، تب 5/12%، فلج عصب زوج شش 5/7% و علایم مخچه ای 5/2%. بیست درصد بیماران مبتلا به استروک هموراژیک و 80% آنها استروک ایسکمیک داشتند. در 60% بیماران اتیولوژی اختصاصی شناسایی شده و در 40% بقیه فاکتورهایی به عنوان عوامل زمینه ساز بیماری بدست آمد. در مجموع شایع ترین علل استروک عبارت بودند از: بیماری های قلبی یا اعمال جراحی قلب (5/17%) اختلالات هماتولوژیک 10%، وضعیت های پروترومبوتیک 5/7%، عفونت سیستم عصبی مرکزی 5/7%، میتوکندروپاتی 5%، صدمات جمجمه 5% افزایش لیپیدهای سرم، هیپرتانسیون، مالفورماسیون شریانی وریدی هر کدام 5/2%. شایع ترین عوامل خطرساز عبارت بودند از آنمی در 40% و عفونت ها 20% موارد.نتیجه گیری: تعداد زیادی از کودکان در این مطالعه بیش از یک فاکتور خطر داشتند که تاییدی است بر چند عاملی بودن استروک در کودکان. ارزیابی های تشخیصی و معاینات دقیق جهت شناسایی فاکتورهای زمینه ای، اهمیت بسزایی در پیشگیری از حملات بعدی استروک دارد.

زمینه: هنوز مدت زیادی از رواج قرص های ضدبارداری خوراکی (OCP) نگذشته بود که گزارش های موردی (Case Reports) حاکی از رخداد آمبولی ریوی و سکته مغزی در زنان استفاده کننده از این قرص ها ارایه شد. مطالعه حاضر با هدف تعیین توزیع فراوانی مصرف قرص های ضدبارداری در زنان مبتلا به حوادث عروقی مغزی بستری در بیمارستان فرشچیان همدان طی سال های 1376 تا 1386، انجام شده است.مواد و روش ها: هر خانم مبتلا به حادثه عروقی مغزی که در طی سال های 1376 تا 1386 در بیمارستان فرشچیان همدان بستری شده و پرونده وی در بخش بایگانی بیمارستان موجود بود، در صورت نداشتن معیارهای خروج وارد مطالعه شد. برای هر بیمار مشخصات مربوط به نوع حادثه عروقی مغزی، سن، نوع قرص مصرفی و مدت زمان مصرف قرص، از اطلاعات موجود در پرونده بیمار استخراج و در چک لیست مربوطه ثبت گردید.نتایج: از 1587 پرونده واجد شرایط، 24.1% سابقه مصرف قرص های ضدبارداری و 76.9% فاقد سابقه مصرف بودند. میانگین سنی بیماران در هر دو گروه 45 سال بود. میانگین مدت زمان مصرف قرص 33 ماه بود. 73.1% از گروه مصرف کنندگان قرص های ضدبارداری و 66.4% در گروه فاقد سابقه مصرف دچار استروک ایسکمیک بودند که تفاوت موجود معنی دار بود. 24.6% از گروه مصرف کنندگان قرص های ضدبارداری و 29.1% در گروه فاقد سابقه مصرف دچار استروک هموراژیک شدند که این تفاوت معنی دار نبود. 2.3% از گروه مصرف کنندگان قرص های ضدبارداری و 4.5% از افراد فاقد سابقه مصرف دچار ترومبوز سینوس ساژیتال شدند که این تفاوت معنی دار نبود. 85% بیماران قرص OCP نوع LD و 15% قرص OCP نوع HD مصرف کرده بودند.نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر نشان می دهد که وقوع استروک ایسکمیک در بیماران با سابقه مصرف قرص های ضدبارداری به طور معنی داری بیشتر از بیماران فاقد مصرف قرص های ضدبارداری می باشد.

سکته مغزی، اگرچه در کودکان نسبتا نادر است اما یکی از ده علت شایع مرگ در آنها می باشد. در اطفال شیوع استروک هموراژیک و ایسکمیک تقریبا مساوی است. ما در این مقاله به معرفی یک مورد استروک هموراژیک در کودکان می پردازیم.بیمار، دختر دو ساله ای که به علت لنگش و عدم توانایی به ایستادن روی پای چپ و همی پارزی سمت چپ بدن که از ده روز پیش به دنبال تشنج کلونیک دست چپ شروع شده، آورده شد. وی در 18 روزگی، به علت خونریزی از بند ناف به مدت یک هفته بستری بوده است. در سی تی اسکن مغز یک توده هیپردنس در سوپراپاریتال راست با اثر فشاری دیده شد. در کرانیوتومی ضایعه که فقط به صورت هماتوم و خون بود، تخلیه شد و پاتولوژی نمونه نیز هماتوم گزارش شد. با توجه به سابقه خونریزی تاخیری از بند ناف و نرمال بودن تست های روتین انعقاد و کمبود نسبی فاکتور 13 در والدین، محتمل است که کودک، یک مورد هموزیگوت کمبود شدید فاکتور 13 بوده باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تب هموراژیک کریمه گنگو یک بیماری ویروسی تب دار هموراژیک از گروه نایرو ویروس  (Nairovirus)می باشد این بیماری در اصل از آن به عنوان یک بیماری مشترک (zoonosis) نامبرده شده است ولی مواردی زیادی از بروز بیماری در انسان نیز گزارش شده است در سال های اخیر بویژه در سال 1998 دو اپیدمی از کشورهای همسایه ایران شامل پاکستان و افغانستان گزارش گردیده که به ترتیب 2 و 12 مورد مرگ و میر در پی داشته است.بیماری ابتدا در سال 1944 میلادی در شبه جزیره کریمه (سواحل اوکراین) شرح داده شد و در بین سربازان و افراد غیر نظامی بروز کرد و آنرا تب هموراژیک کریمه نامیدند و سپس در سال 1969 بیماری با علائم مشابه از کشور کنگو گزارش گردید لذا ترکیبی از نام دو مکان که بیماری را در آن تشخیص داده بودند بر نام بیماری تب هموراژیک نهادند و نهایتا آنرا تب هموراژیک کریمه گنگو نام نهادند.

مقدمه: سکته مغزی سومین علت شایع مرگ در کشورهای توسعه یافته و شایع ترین بیماری ناتوان کننده نورولوژیک است. این مطالعه جهت بررسی اپیدمیولوژیک استروک و عوامل خطر آن در بیماران با اولین حمله و بیماران با حمله مجدد و همچنین سنجش فراوانی استروک در فصل های مختلف سال طراحی شد.روش ها: این مطالعه آینده نگر از اول دی سال 1388 تا پایان آذر سال 1389 در دو بیمارستان الزهرا (س) و کاشانی (مراکز ارجاع)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد. 590 بیمار مبتلا به استروک با سن بالاتر از 16 سال که بیماری آن ها توسط یک نورولوژیست تایید شده بود، وارد مطالعه شدند. فشار خون بالا، دیابت، اختلالات پروفایل لیپید، سابقه سکته قلبی، سابقه فیبریلاسیون دهلیزی، سابقه بیماری دریچه ای قلبی، مصرف سیگار و اعتیاد، سابقه بیماری ایسکمیک قلبی، سابقه استروک قبلی و فصل های سال بین بیماران سنجیده شد.یافته ها: از بین 590 بیمار 287 (48.6 درصد) زن و 303 (51.4 درصد) مرد بودند. 94 بیمار (15.9 درصد) زیر 50 سال، 89 بیمار (15.1 درصد) بین 59-50 سال، 110 بیمار (18.6 درصد) بین 69-60 سال، 162 بیمار (27.5 درصد) بین 79-70 سال، 124 بیمار (21 درصد) بین 89-80 سال و 11 بیمار (1.9 درصد) مساوی یا بیشتر از 90 سال سن داشتند. فشار خون، فیبریلاسیون دهلیزی و بیماری های دریچه ای قلب در بیماران با حمله مجدد به طور معنی داری از بیماران با اولین حمله بیشتر بود (به ترتیب 0.01>P، 0.01> Pو 0.02>P).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که تفاوتی بین فصول سال در میزان بروز استروک وجود نداشت و فشار خون، فیبریلاسیون دهلیزی و بیماری های دریچه ای قلب مهم ترین عوامل خطر استروک در بیماران با حمله مجدد در مقایسه با اولین حمله بود.

در اواخر جنگ جهانی دوم، بیش از دویست نفر از اهالی کریمه به یک بیماری عفونی با تظاهرات خونریزی وسیع مبتلا شدند. در همان زمان، بیماری مشابهی نیز در منطقه اروپایی روسیه، رومانی و بلغارستان گزارش شد که به اسم بیماری «تب خونریزی دهنده آسیای مرکزی» نامگذاری گردید (4،2). بتدریج بیماری وسعت بیشتری پیدا کرد و در ازبکستان، تاجیکستان، ترکمنسان و قزاقستان شوروی سابق نیز گزارش گردید. پنج هزار مایل دورتر و در یک دهه بعد، پزشکان بلژیکی در کنگو بلژیک یک ویروس را از بیماران با بیماری خونریزی دهنده این منطقه جدا کردند و به اسم «ویروس کنگو» نامگذاری کردند. در مطالعات بعدی ملاحظه شد که رابطه سرولوژی بسیار نزدیک بین ویروس کنگو و تب خونریزی دهنده کریمه وجود دارد. سرانجام با بررسی های بیشتر، یکسان بودن این دو بیماری در دو قاره مشخص شد و به اسم «تب خونریزی دهنده کنگو کریمه» نامگذاری شد. امروزه روشن شده که این ویروس منطقه وسیعی از قاره آفریقا، اروپای شرقی، خاورمیانه و شبه قاره هند را در بر گرفته است.